Γνήσια τέκνα του Οδυσσέα, οι Έλληνες επιδόθηκαν από αρχαιοτάτων χρόνων σε συνεχείς μετακινήσεις. Η οικονομική δυσπραγία («Ελλάδι πενίη αείποτε σύντροφος εστί», σύμφωνα με τον Ηρόδοτο), εμφύλιοι πόλεμοι και πολιτικές μεταβολές στις μητροπόλεις ώθησαν τους Έλληνες στη δημιουργία αποικίων από τα τέλη κιόλας της 2ης χιλιετίας π.Χ. Ο αποικισμός της Κάτω Ιταλίας, της γνωστής και ως Μεγάλης Ελλάδας (Magna Grecia), ξεκίνησε τον 8ο π.Χ αιώνα οπότε συμπαγείς πληθυσμοί δημιούργησαν ισχυρά κέντρα στην περιοχή, τα οποία γνώρισαν σημαντική οικονομική ανάπτυξη, χάρις στο εμπόριο και τη ναυτιλία. Η οικονομική άνθηση αποτυπώνεται στις τέχνες, τις επιστήμες και τα γράμματα, με τους αποίκους να συναγωνίζονται επάξια τη μητροπολιτική Ελλάδα, με την οποία διατηρούσαν στενές σχέσεις. Δείγμα του πολιτισμού που ανέπτυξαν οι άποικοι αποτελούν οι ναοί, εξαιρετικά δείγματα αρχιτεκτονικής που σώζονται μέχρι και σήμερα. Λόγω του μεγάλου, μάλιστα, αριθμού τους, η περιοχή αποκλήθηκε από αρχαιολόγους και ως «κοιλάδα των ελληνικών ναών».
Η Κάτω Ιταλία δέχθηκε ακολούθως την επίδραση των Βυζαντινών. Ο πόλεμος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας με τους Οστρογότθους τον 6ο μ.Χ αιώνα και η κήρυξη της Εικονομαχίας από τον αυτοκράτορα Λέοντα Γ' τον Ίσαυρο συμπίπτει χρονικά με την παρουσία των πρώτων Ελλήνων μεταναστών στην περιοχή του Σαλέντο, στο νοτιοανατολικό άκρο της επαρχίας του Λέτσε. Η Κάτω Ιταλία μετατρέπεται σε επαρχία της αυτοκρατορίας και φέρει την ονομασία «Θέμα της Λογγοβαρδίας».
Η κατάλυση της βυζαντινής κυριαρχίας το 1071 από τους Νορμανδούς και τους Σουηβούς δεν στάθηκε εμπόδιο στην πνευματική ανάπτυξη του ελληνισμού της Κάτω Ιταλίας. Η ελληνική παιδεία μετατράπηκε με αυτό τον τρόπο σε γέφυρα μεταλαμπαδεύοντας τα ελληνικά γράμματα στη Δυτική Ευρώπη.
Στη χορεία των κατακτητών ακολούθησαν οι Τούρκοι που απέκτησαν τον έλεγχο του Οτράντο το 1480 και οι Ισπανοί που κατέλαβαν την Απουλία το 1529. Η περίοδος της ισπανικής κυριαρχίας στάθηκε καθοριστική, διότι κληροδότησε το στυλ μπαρόκ στο Σαλέντο και ειδικότερα την επαρχία του Λέτσε. Το 1700 περνά στον έλεγχο της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας και λίγο αργότερα, το 1738, ο οίκος των Βουρβώνων αποκαθίσταται στην περιοχή. Η ξένη κατοχή τερματίζεται το 1860 με την ένωση της Ιταλίας και τη δημιουργία εθνικού κράτους.
